بی مهرِ رُخت روزِ مرا نور نمانده ست / وز عُمر مرا جز شبِ دِیجور نمانده ست
بیا که قصرِ عمل سخت سست بنیاد است / بیار باده که بنیادِ عُمر بر باد است
تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست / دلِ سودا زده از غصه دو نیم افتادست
کی گذارد آنکه رَشکِ روشنی است / تا بگویم آنچه فرض و گفتنی است
برو بکارِ خود ای واعظ این چه فریاد است / مرا فتاده دل از ره تو را چه افتاد...
رواقِ منظرِ چشمِ من آشیانۀ تست / کرم نما و فرود آ که خانه خانۀ تست
صوفی ای می گشت در دَورِ افق / تا شبی در خانقاهی شد قُنُق
گشت با عیسی یکی ابله رفیق / استخوان ها دید در حفرۀ عمیق
دزدکی از مارگیری مار بُرد / ز ابلهی آن را غنیمت می شمرد
ماه روزه گشت در عهدِ عُمَر / بر سر کوهی دویدند آن نَفَر